«Όταν η Ιστορία κλείνεται ερμητικά στο στεγανό ερμάριο του χρόνου, ως δήθεν περιττό βάρος στην πορεία προς το μέλλον, μαζί της παραμένουν περιθωριοποιημένες και ανενεργές, συντηρημένες δίχως ικμάδα στην ναφθαλίνη της μνήμης, τόσο οι διαδρομές των γεγονότων που την συνέθεσαν όσο και οι εμπειρίες, οι οποίες έχουν συναχθεί από αυτά. Τότε η Ιστορία παύει να διδάσκει και ο Άνθρωπος, μοιραίως, θύμα της αμνησίας του και της επέκεινα αμεριμνησίας του είναι έτοιμος να διαπράξει, δίχως επίγνωση, τα ίδια λάθη» ανέφερε ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, σε ομιλία του για το συνέδριο του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Καραμανλής και του Ιδρύματος Helmut Schmidt, αναφορικά με τις ευρωπαϊκές διαστάσεις της προσωπικότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
«Όμως στην ταραγμένη εποχή μας έχουν αρχίσει να επιβάλλονται -απέναντι στις απείρως περισσότερες, πραγματικά ευεργετικές για τον Άνθρωπο και για τις αντίστοιχες μεγάλες μελλοντικές του φωτεινές κατακτήσεις, πλευρές- ορισμένες σκοτεινές πτυχές ιδίως της Οικονομικής Παγκοσμιοποίησης και της Τεχνολογικής Επανάστασης. Πτυχές, οι οποίες μπορούν εύκολα να καταφέρουν εναντίον της Ανθρωπότητας πλήγματα σαφώς πιο επώδυνα και καταστροφικά σε σχέση με το παρελθόν, απώτερο και, κυρίως, πρόσφατο» πρόσθεσε ο κ. Παυλόπουλος.
Όπως ανέφερε, «η σημαντικότερη πολιτική παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή η οποία τον κατατάσσει, δίχως αμφιβολία, στους πραγματικά Μεγάλους της σύγχρονης Πολιτικής Ιστορίας μας έγκειται κυρίως στο ότι τα έργα και οι ημέρες του απέδειξαν πως συνδύαζε, με ιδανικό σχεδόν τρόπο, το πρότυπο του μεγάλου Ηγέτη και του μεγάλου Πολιτικού. Και μάλιστα σε βαθμό που ουδείς εκ των συγχρόνων του Ελλήνων Πολιτικών άγγιξε, έστω, ένα τέτοιο επίπεδο».
ΠΗΓΗ: Ναυτεμπορική
