Πραγματοποιήθηκε στο Polis Art Café – Αίθριο Αρσακείου Μεγάρου (Στοά Βιβλίου, Πεσματζόγλου 5) η παρουσίαση του νέου ιστορικού μυθιστορήματος του Κώστα Δημητριάδη, «Τότε που ήλθαν οι βάρβαροι» των εκδόσεων «ΠΕΛΑΣΓΟΣ».
Ο συγγραφέας ήλθε από την Κύπρο, όπου διαμένει μόνιμα, στην Αθήνα, ειδικά για την παρουσίαση του βιβλίου του.
Συντονιστής της εκδήλωσης, κ. Μάνος Χατζηδάκης, Ιστορικός – Συγγραφέας, ο οποίος είπε για τον κ. Κώστα Δημητριάδη ότι είναι ένας από τους πιο εμπεριστατωμένους συγγραφείς των τελευταίων πολιτικο-στρατιωτικών γεγονότων μας.
Για την Κύπρο έχει συγγράψει, με μεγάλη επιτυχία, τα βιβλία «ΚΥΠΡΟΣ 1974 – Η Μεγάλη Προδοσία», «Το χρονικό της Μάχης του Στρατοπέδου της ΕΛ.ΔΥ.Κ. (Μαρτυρία του Ταξιάρχου Π. Σταυρουλόπουλου)», «Αυτοί που τίμησαν την στολή τους».
«Το ιστορικό μυθιστόρημα “Τότε που ήλθαν οι βάρβαροι” είναι το πιο πρόσφατο και σε αυτό, όπως και στα προηγούμενα, ο κ. Δημητριάδης δεν χαρίζεται σε κανέναν και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η απόλυτη ιστορική αλήθεια, μέσα από ένα άρτιο, λογοτεχνικά, έργο», είπε ο κ. Χατζηδάκης.
O Εκδότης των Εκδόσεων «Πελασγός» Ιωάννης Γιαννάκενας, ο οποίος είπε ότι ο Εκδοτικός του Οίκος συμπληρώνει εφέτος 35 χρόνια εκδοτικής δραστηριότητας και με το βιβλίο αυτό εγκαινίασε τις δραστηριότητες του για την νέα χρονιά.
«Οι βάρβαροι δεν ήρθαν μόνοι τους, τους κάλεσαν»
Πρώτος ομιλητής ήταν ο κ. Ιωάννης Κακολύρης, Ιστορικός Ερευνητής, Συγγραφέας και τ. Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, ο οποίος είπε ότι αυτά που γράφονται στο βιβλίο είναι γεγονότα που τα έχει ζήσει ο ίδιος, όντας αεροπόρος, στην αρχή της Πολεμικής και αργότερα της Πολιτικής Αεροπορίας.
«Στο παρόν βιβλίο, θα δούμε ότι αυτοί που ασκούσαν την διοίκηση, οι ανθυπολοχαγοί και οι υπολοχαγοί, όπως και οι υπαξιωματικοί, προσέφεραν τον υπέρ πάντων αγώνα για την πίστη τους και για την Πατρίδα και για την ιδέα που λέγεται «Ελλάς». Ήταν από τον βαθμό του αντισυνταγματάρχου και κάτω, και θα τους δούμε μέσα σε αυτό το βιβλίο. Με την λέξη “βάρβαροι” ο συγγραφέας εννοεί ότι χειρότερο γέννησε η οικουμένη, η κατάρα του Θεού. Και για να ακριβολογούμε, οι “βάρβαροι” αυτοί δεν ήλθαν από μόνοι τους, τους κάλεσαν.
«Με εξαιρετικό ενδιαφέρον τα συμπεράσματα και οι διαπιστώσεις του συγγραφέα»
Επόμενος ομιλητής ήταν ο κ. Χρήστος Μπολώσης, Υποστράτηγος ε.α., τ. Καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων, Αρθρογράφος σε καθημερινές εφημερίδες,
Ο κ. Μπολώσης επεσήμανε ότι, «Σήμερα, για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ξέρουμε όσα μας έχουν σερβίρει μεταπολιτευτικά: ότι η Χούντα πρόδωσε την Κύπρο και ήρθε ο Καραμανλής και τα διόρθωσε.
Ο συγγραφέας, κ. Κώστας Δημητριάδης, παρουσιάζει τα πράγματα με μία στρωτή αφήγηση, παρουσιάζει την Ιστορία με απόλυτη προσήλωση στην αλήθεια, χρησιμοποιώντας μάλιστα την σωστή στρατιωτική ορολογία.
Το ιστορικό μυθιστόρημα το αφηγείται ένας Κύπριος μετανάστης σήμερα στην Αυστραλία, ο Άνδρος Γεωργιάδης, ο οποίος τότε πολέμησε με το 2/51 Τάγμα Πεζικού, το Τάγμα του Αντισυνταγματάρχου Παύλου Κουρούπη, που αντιμετώπισε την τουρκική εισβολή στις ακτές της Κερύνειας.
Όσα γράφει ο Κ. Δημητριάδης είναι πράγματα που κρυφά είχαν δει το φως ή το ημίφως της δημοσιότητας, βγαίνουν τώρα, σε αφηγήσεις τρίτων και έχουν σχέση με τα τότε γεγονότα.
Τέλος, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα συμπεράσματα και οι διαπιστώσεις του συγγραφέα, που συνοψίζονται στην φράση:
«Δικαιολογίες δεν χωρούν για κανέναν τους, είτε χουντικούς, είτε μεταπολιτευτικούς πολιτικούς, είτε για τον αρχιεπίσκοπο. Η πατρίδα μου διχοτομήθηκε, ο μισός λαός της προσφυγοποιήθηκε, θρηνήσαμε χιλιάδες θύματα , αλλά με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων. Μετά το 1974 δεν τιμωρήθηκε κανείς, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΙΣ. Γιατί Θεέ μου;».
«Αν κάποιος θέλει να μάθει την αλήθεια για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, ας διαβάσει το βιβλίο, για να είναι ενημερωμένος και να μην τον κοιμίζουν διαρκώς με ψέματα», κατέληξε ο κ. Μπολώσης.
Τιμή στους αγνοηθέντες αγνοούμενους
Στην συνέχεια, ο λόγος δόθηκε στον συγγραφέα του βιβλίου, κ. Κώστα Δημητριάδη, ο οποίος αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην έκδοση του πρώτου βιβλίου του «ΚΥΠΡΟΣ 1974 – Η Μεγάλη Προδοσία».
Το παρουσιαζόμενο βιβλίο πήρε καλές κριτικές από διακεκριμένους ανθρώπους των γραμμάτων και ο κ. Κώστας Δημητριάδης προσπάθησε να περάσει όλα τα ιστορικά γεγονότα του καλοκαιριού του 1974, μέσα σε μία ιστορία, με την μορφή ιστορικού μυθιστορήματος, που θα μπορεί να την διαβάσει ακόμα κα ο πιο ανίδεος περί τα στρατιωτικά ή τα πολιτικά.
Το βιβλίο περιγράφει πώς ήταν τα πράγματα στην Κύπρο πριν το πραξικόπημα και συνεχίζει με το πραξικόπημα, την ομιλία του Μακαρίου, την εισβολή των Τούρκων, την αντίδραση της Εθνικής Φρουράς, την αντίδραση της ΕΛ.ΔΥ.Κ., την εκεχειρία, τον Αττίλα 2 και τις μάχες που έγιναν, θέλοντας να τιμήσει τους αγνοηθέντες αγνοούμενους της Κυπριακής Τραγωδίας.
Πρόσφατα έκανε στο κανάλι όπου δουλεύει στην Κύπρο μια εκπομπή με τίτλο «ΑΓΝΟΗΘΕΝΤΕΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΥ 1974», όπου έβγαλε, με την βοήθεια κάποιων συγγενών αγνοουμένων , κάποιες πολύ πικρές αλήθειες, για τότε που όλοι, μέχρι σήμερα ακολούθησαν την μέθοδο της γάτας που καλύπτει με χώμα τις ακαθαρσίες της και φρόντισαν να κάνουν και στο ελλαδικό και στο κυπριακό κράτος.
Και συνεχίζει ο κ. Κώστας Δημητριάδης :
«Προσπάθησα να τιμήσω αυτούς τους αγνοηθέντες αγνοούμενους, με την εμφάνιση του ήρωα μου (Ανδρέα), ως αιχμαλώτου, ο οποίος όμως, βάσει των Συνθηκών, είναι ιερό πρόσωπο και δεν έχεις το δικαίωμα να τον κακομεταχειρισθείς και, πολύ περισσότερο, να τον σκοτώσεις.
Η κακομεταχείριση αιχμαλώτου είναι ένα έγκλημα που διώκεται στα Διεθνή Δικαστήρια, κατ’ έγκληση, κανονικά.
Όμως, αν ζούσαμε σε μία κοινωνία Δικαιοσύνης, στην περίπτωση αυτή, ο Εισαγγελέας του Διεθνούς Δικαστηρίου, κατά εγκλημάτων Πολέμου, θα έπρεπε να είχε επέμβει Αυτεπάγγελτα, όπως έγινε για την Βοσνία, με τους Σέρβους, που τους πήγαν για δίκη, έναν – έναν.
Στην περίπτωση της Κύπρου, ο τότε (μακαρίτης πλέον) ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, Ραούφ Ντενκτάς, δήλωσε τελείως ανερυθρίαστα, μπροστά στην κάμερα της τηλεόρασης, ότι «Δεν υπάρχουν ζωντανοί αιχμάλωτοι, τους εκτέλεσαν οι μαχητές στα πλαίσια των πράξεων αντεκδίκησης». Και ούτε Εισαγγελέας επενέβη, ούτε κανείς απολύτως.
Επειδή ζούμε σε έναν κόσμο που επικρατεί το δίκαιο του ισχυροτέρου, πρέπει να φροντίσουμε να γίνουμε και εμείς ισχυροί. Δυστυχώς, όμως, όλοι έχουν φροντίσει ως τώρα, όπως και τότε, να είμαστε ανίσχυροι».
Δύο τρομερές αποκαλύψεις
1. Ο ομιλητής, κ. Ιωάννη Κακολύρης είπε τα εξής:
Πριν από ενάμιση χρόνο, έγινε μία εκδήλωση στο Πολεμικό Μουσείο σχετικά με τους Κύπριους αιχμαλώτους του 1974.
Ανάμεσα σε αυτούς που παρακολούθησαν την εκδήλωση ήταν και κάποιοι Κύπριοι που είχαν αιχμαλωτιστεί το 1974, από τακτικές τουρκικές δυνάμεις, είχαν μεταφερθεί επί τουρκικού εδάφους (Άδανα), όπου υπέστησαν κακομεταχείριση.
Μετά από επίμονες ερωτήσεις του κ. Ι. Κακολύρη, γιατί δεν μιλούσαν για αυτό τόσα χρόνια, δύο από αυτούς του είπαν το εξής απίθανο: Επί 40 χρόνια παίρνουν μία αποζημίωση, της τάξεως των 1800 ευρώ τον μήνα, για να μην μιλάνε και να μην κάνουν προσφυγή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως είχαν δικαίωμα.
2. Η κ. Ελένη Γρίβα, αδελφή του αγνοούμενου δεκανέα εφοδιασμού μεταφορών της ΕΛ.ΔΥ.Κ., Χρήστου Γρίβα, η οποία παρευρισκόταν στην εκδήλωση, της δόθηκε ο λόγος από τον συγγραφέα και είπε:
Όχι μόνο δεν δόθηκε καμία βοήθεια σε Έλληνες μαχητές που βρεθήκαν σε δύσκολη θέση και την ζήτησαν, αλλά οι θέσεις τους προδόθηκαν στους Τούρκους, οι οποίοι και τους συνέλαβαν. Ένας από αυτούς ήταν και ο Παύλος Κουρούπης.
Και κατά τις εκταφές, για την αναγνώριση των πεσόντων, χωρίς να έχει δώσει η οικογένειά του υλικό για DNA, κάλεσαν την (αείμνηστη πλέον) κόρη του Π. Κουρούπη, και την έδειξαν έναν και της είπαν ότι «Τον αναγνωρίσαμε από την στολή που φορούσε» (!)
Επιπλέον η κ. Ελένη Γρίβα κατήγγειλε ότι, «Όλα αυτά τα χρόνια στον αγώνα που κάναμε για την ανεύρεση ή κάποιες πληροφορίες περί των αγνοουμένων και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, στα Διεθνή Φόρα, βρήκαμε παντού κλειστές πορτές. Η Ελλάδα ήταν απούσα!
Εσύ, ο Κώστας ο Δημητριάδης τίμησες αυτούς που χάθηκαν, και χάθηκαν στην Κύπρο. Μόνο εσύ τους έδωσες την τιμή που τους άξιζε και τους αποκατάστησες.
Σε εκτιμώ απεριόριστα και επειδή έχω μάθει να λέω μόνο αλήθειες. Αυτό το οδοιπορικό που έκανα, μαζί με τους άλλους συγγενείς των αγνοουμένων, ειδικά με την κ. Κουρούπη, ήταν ένα οδοιπορικό εθνικής μοναξιάς».
πληροφορίες – φωτογραφίες Θωμαΐς Παριανού
