Κριτική ταινιών από τον Άκη Καπράνο
Μια πνευματώδης κωμωδία καταστάσεων ξεχωρίζει, σε μια εβδομάδα με λίγες ενδιαφέρουσες επιλογές όπου το ελληνικό σινεμά δηλώνει εμφατικά την παρουσία του, χωρίς όμως να κερδίζει τις εντυπώσεις.
Ο Νορβηγός Κρίστοφερ Μπόργκλι συνηθίζει να στήνει τις ίντριγκές του γύρω από μια κεντρική ιδέα, η οποία στη συνέχεια πυροδοτεί το δράμα. Στο “Dream Scenario”, που γύρισε πριν λίγα χρόνια, ο Νίκολας Κέιτζ ενσάρκωνε έναν άχαρο καθηγητή φυσικής, του οποίου η μορφή εμφανιζόταν ανεξήγητα στα όνειρα των ανθρώπων, καθιστώντας τον διάσημο. Ωραία ιδέα, μόνο που πρέπει να την πας και κάπου σεναριακά, και ο Μπόργκλι δεν την πήγαινε πουθενά. Οπότε, ας πούμε πως στο The Drama μοιάζει να βρίσκεται σε αρκετά καλύτερη φόρμα. Το εύρημα εδώ είναι το εξής: Ο Τσάρλι, επιμελητής μουσείου, γνωρίζει την Έμμα, επιμελήτρια λογοτεχνίας, και ερωτεύονται κεραυνοβόλα. Σύντομα, είναι έτοιμοι για γάμο. Όμως, μια βραδιά με τους κουμπάρους τους αποδεικνύεται καταστροφική, καθώς ένα παιχνίδι εξομολογήσεων ωθεί την Έμμα σε μια συνταρακτική αποκάλυψη για το παρελθόν της, η οποία θέτει τον επικείμενο γάμο τους εν αμφιβόλω. Ο Μπόργκλι εδώ, συνεπικουρούμενος από τις καλές ερμηνείες όλου του καστ (δυνατοί οι Πάτισον και Ζεντάγια, αποκάλυψη η Χέιλι Γκέιτς στο μικρό της ρόλο), ανατέμνει την υποκρισία της Αμερικάνικης φιλελεύθερης φράξιας αλλά και το αίσθημα ενοχής που ριζώνει στον αδικημένο, αφήνοντας τις σημάνσεις του να πυροδοτήσουν μια σειρά από λεκτικά γκαγκς και κωμικά ευρήματα που είναι στημένα με γούστο αλλά και πραγματική γνώση του κωμικού timing – αποφεύγοντας, επιτέλους, την εύκολη παγίδα ενός τεμπέλικου “ανοιχτού” φινάλε.
Σε εντελώς διαφορετικό ύφος, δύσκολη ταινία το “Ανάμεσα στις καλαμιές” από τη Ολλανδία, σε σκηνοθεσία Σβεν Μπρέσερ, όπου σε μια επαρχιακή κοινότητα ένας ηλικιωμένος αγρότης που ζει με την εγγονή του, ανακαλύπτει το άψυχο σώμα ενός κοριτσιού στον καλαμιώνα του. Οι αρχές ξεκινούν την αναζήτηση του δράστη, το ίδιο όμως και ο ήρωας μας, που νιώθει να κατακλύζεται από συναισθήματα που δεν μπορεί να διαχειριστεί, καθώς ξεκινά κι αυτός τις δικές του ερεύνες για το έγκλημα, μέσα σε μια κλειστή κοινωνία, δεμένη από παραδοσιακούς δεσμούς που δεν λένε να σπάσουν. Ταινία παρατήρησης, με το κακοτράχαλο πρόσωπο του Γκερίτ Νόμπμπε, πραγματικού κόπτη καλαμιών χωρίς καμία εμπειρία στην υποκριτική, να στέκει από μόνο του ως ένα τοπίο προς κινηματογράφιση – και δεν είναι αυτή η μόνη παράδοξη ομοιότητα του φιλμ με το ελληνικό “Κυνήγι” του Χρήστου Πιθαρά. Είναι ύπουλη η φαινομενική αργοπορία του, και σε παρασύρει να μείνεις μαζί του μέχρι και την τελευταία του εικόνα.
Τώρα, εάν υποθέσουμε πως το σινεμά του Χάρμονι Κορίν και το ιταλικό exploitation των 80s μπορούσαν να συμπεριληφθούν στον ίδιο κινηματογραφικό χάρτη, το Gorgona της Εύης Καλογηροπούλου μοιάζει να αναζητά τα κοινά τους σύνορα. Είναι όμως αυτή η φιλοδοξία που κοστίζει περισσότερο στην ταινία, καθώς η πρόσμιξή τους φαίνεται εντελώς αυθαίρετη στη μεγάλη οθόνη: Όσο ελκυστικό κι αν δείχνει το αισθητικό τους πάντρεμα (σοβαρή δουλειά σε κοστούμια, σκηνικά και καλλιτεχνική διεύθυνση), μοιάζει σχεδόν αδύνατο να προκύψουν, σε αυτό το περιβάλλον και υπό αυτούς τους κώδικες, χαρακτήρες που έχουν μια – οποιαδήποτε – αλήθεια να μοιραστούν. Θα χρειαζόταν δηλαδή μεγάλη σκηνοθετική μαεστρία (και συγκέντρωση) για να αποφευχθεί μια widescreen παρωδία με βάθος χαλκομανίας, όπου η προσομοίωση του male gaze παρουσιάζεται ως φεμινιστική σάτιρα επειδή μπορεί.
Τέλος, το Μυστικό του δάσους των Μάκη Τσούφη και Στέλιου Ορφανίδη αποτελεί άλλη μια απόπειρα για αστυνομικό ελληνικό θρίλερ όπου σε κάποιο νησί (που δεν κατονομάζεται ποτέ), ένας πρώην αστυνομικός επιστρέφει στην ενεργό δράση για να διελευκάνει μια παράξενη υπόθεση εξαφανίσεων. Τα προβλήματα φανερά σε κάθε επίπεδο: “Σε είδα να μεγαλώνεις σε μια υπέροχη γυναίκα” λέει η ετοιμοθάνατη Μπέσσυ Μάλφα στην Ιωάννα Πηλιχού, λες και έχει κανένα νόημα αυτή η φράση στα ελληνικά. Ακολούθως, δεν υπάρχει χιλιοστό πάνω στο σώμα του φιλμ που να μην αποτελεί βεβιασμένη – και συχνά κακότεχνη – μεταγραφή ενός αμερικάνικου, χιλιοφορεμένου μοτίβου, στερώντας του έστω και το όποιο πλεονέκτημα μιας κάποιας ταυτότητας.
