Κριτική ταινιών από τον Άκη Καπράνο
Ο Αλμοδόβαρ μπορεί να επαναλαμβάνει γνώριμα μοτίβα, παραδίδει όμως μια ταινία που συγκινεί όχι τόσο για την ιστορία της όσο για τον τρόπο που ο δημιουργός κοιτάζει πια τον ίδιο του τον εαυτό.
Πολλοί λένε ότι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ επαναλαμβάνεται. Δίκιο έχουν. Άλλοι πάλι, τονίζουν πως οι ηρωίδες του δεν έχουν πια το νεύρο των παλιών καλών εποχών, από τις “Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης” ως το “Όλα για τη μητέρα μου”. Δίκιο έχουν κι αυτοί. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς: Ποιος περιμένει από έναν γηραιό δημιουργό να ανακαλύψει ξανά τον τροχό; Οπότε τι αναζητάς; Ειλικρίνεια και θάρρος. Σας ενημερώνω λοιπόν πως ο Αλμοδόβαρ μας κερνάει γενναίες δόσεις και από τα δύο στις “Πικρές Γιορτές” – πλησιάστε με προσοχή. Η ιστορία είναι στην πραγματικότητα προσχηματική – σχεδόν ασήμαντη: Ένας σκηνοθέτης παλεύει να ολοκληρώσει ένα σενάριο και “εμπνέεται” από τις ζωές των δικών του ανθρώπων, ενώ “βλέπουμε” τις σελίδες του σεναρίου να παίρνουν σάρκα και οστά επί της οθόνης. Καθόλου πρωτότυπη ιδέα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως την έχουμε συναντήσει και παλαιότερα στον Αλμοδόβαρ. Κι όμως η ταινία απογειώνεται! Γιατί πίσω από τα γνωστά φανταχτερά χρώματα, τις γυναίκες που υποφέρουν τελετουργικά, τα άψογα διαμερίσματα και τη μορφή της Ρόσι Ντε Πάλμα, διακρίνεις πια τον ίδιο τον Αλμοδόβαρ καθώς κοιτάζει κατάματα τη φθορά. Κάποτε, μας λέει, η υπερβολή ήταν συνώνυμη του πάθους – τώρα πια, της μελαγχολίας. Κι εσύ στέκεσαι εντέλει με προσοχή απέναντι σε αυτή την ταινία που μοιάζει εύθραυστη σαν δημόσια εξομολόγηση, δακρύζοντας λιγότερο για την ιστορία που αφηγείται, και περισσότερο για τον καημό που σας ενώνει. “Οι κυρίαρχοι του σύμπαντος” είναι μια νέα μεταφορά του κόμικ He-Man στη μεγάλη οθόνη – είχε προηγηθεί μία παραγωγή της Cannon το 1987. Προτιμώ την πρώτη ταινία, και αυτό μάλλον λέει πολλά για την τωρινή κατάσταση του Χόλιγουντ. Δεν είναι να απορεί κανείς που το κοινό θα προτιμήσει μια οποιαδήποτε άλλη ιδέα – αρκεί να είναι πρωτότυπη (δείτε τι γίνεται με το “Backrooms”). Όπου, προκειμένου να σώσει την οικογένειά του και τον κόσμο του, ο Άνταμ ενώνει δυνάμεις με τους στενότερους συμμάχους του, την Τίλα και τον Ντάνκαν/Πολεμιστή, και να αποδεχτεί το αληθινό του πεπρωμένο ως Χι-Μαν. Δεν πρέπει να έχω δει μεγαλύτερη σαχλαμάρα τα τελευταία χρόνια. Το ελληνικό σινεμά δηλώνει έντονο παρών με το “Ελλάδα 3.0”, όπου τρεις κωμωδίες μικρού μήκους ενώνονται (θα μπορούσε να προωθηθεί ως ανθολογία πάντως, και όχι ως “συρραφή”) και με την ευαίσθητη ταινία της Αμέρισσας Μπάστα “Μικρές ανάσες” (η ασφυκτική καθημερινότητα μιας 20χρονης γυναίκας που δουλεύει σε ένα τοπικό σούπερ μάρκετ) ενώ στις επανεκδόσεις, το σινέ Θησείο κερδίζει στα σημεία, προβάλλοντας το εκπληκτικό “Τρελό, τρελό θηριοτροφείο” του Τζον Λάντις, με Τζον Μπελούσι και Ντόναλντ Σάδερλαντ – ένα πραγματικό όργιο αναρχικού χιούμορ.
