Στο «Κανάλι Ένα 90,4» και τη δημοσιογράφο Σταματίνα Σταματάκου μίλησε ο κατασκευαστής αναπηρικών αμαξιδίων για ζώα, κ. Βασίλης Τζιγκούρας.
«Προσπαθούμε να σηκώσουμε όσα περισσότερα ζωάκια γίνεται, απ’ όσες περισσότερες χώρες γίνεται και όχι μόνο στην Ελλάδα, όπου υπάρχει ανάγκη» τόνισε ο κ. Τζιγκούρας και πρόσθεσε ότι εκτός από Ελλάδα και Κύπρο, δίνει αμαξίδια κυρίως στη Γερμανία και την Ολλανδία, όπως επίσης και στην Αγγλία, σε κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ, στον Καναδά, ενώ πρόσφατα έχει παραγγελίες και από Ινδία.
Ερωτηθείς για το αν ένα ανάπηρο ζώο μπορεί να ζήσει όπως ένα αρτιμελές, απάντησε «Κατά προσέγγιση ναι. Το μόνο τεχνικό είναι ότι δεν μπορεί να περπατήσει και χρειάζεται αμαξίδιο. Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει κάποια τρομερή διαφορά αν υπάρχει και η σωστή φροντίδα από τον κηδεμόνα ή από τον άνθρωπο που το φιλοξενεί».
Αναφορικά με το πότε ξεκίνησε να κατασκευάζει αμαξίδια, ο κ. Τζιγκούρας σχολίασε ότι ξεκίνησε από το 2015, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «οι αρχικές σκέψεις – για το όλο εγχείρημα – ήταν από την άνοιξη του 2015, αλλά το πρώτο ζωάκι σηκώθηκε στις 4 Ιουλίου.Ήταν ημέρα δημοψηφίσματος. Όλοι τρέχανε στις κάλπες κι εγώ έτρεχα να σηκώσω τον πρώην Λούπον, νυν Ντέτζελ, έναν λυκοσκυλάκο. Πήγε καλά και από τότε ξεκίνησε όλο αυτό».
Σχετικά με την αφορμή της σύλληψης της ιδέας, επισήμανε ότι «η αφορμή ήταν μια μεγάλη συγγνώμη στα ζώα. Τα αγαπούσα πάρα πολύ, και τα αγαπάω, και ήθελα να κάνω κάτι. Αυτή ήταν η βασική αιτία».
Και συμπλήρωσε «έπεσε το μάτι σε κάποια βιντεάκια λατινοαμερικάνων, που έφτιαχναν αμαξίδια με σωλήνες ύδρευσης. Τότε ήμουν υδραυλικός και ξετρελάθηκα με την ιδέα και ξεκίνησα σιγά σιγά με αυτό. Δεν έμεινα εκεί, δεν έμεινα στις σωλήνες ύδρευσης. Σιγά σιγά πήγα στα αλουμίνια, με πολύ άγχος, μεγάλη στεναχώρια και με πάρα πολύ έρευνα δεδομένου ότι δεν υπάρχει σαν επάγγελμα εδώ στην Ελλάδα. Το έφτασα σήμερα να έχω ένα μίνι μηχανουργείο στο Ίλιον Αττικής και συνεχίζουμε».
Όσον αφορά τις μετρήσεις στα ζώα προκειμένου να κατασκευαστούν τα αμαξίδια, ο κ. Τζιγκούρας τόνισε ότι «οι μετρήσεις γίνονται με κάποια σχεδιαγράμματα, αλλά βασικά με πολλούς τρόπους. Είναι ανάλογα με το πως μπορεί ο κηδεμόνας – ενδιαφερόμενος», σημειώνοντας ότι γίνεται είτε με μετρήσεις ή μιλάει ο ίδιος με τον κτηνίατρο ή γίνεται κάποια βιντεοκλήση ή στέλνει κάποιο κατατοπιστικό βίντεο. «Συνήθως κάνουμε κάποια βιντεοκλήση για να κάνουμε κάποιες διορθώσεις ή αν είναι στην Αττική επισκέπτομαι το ζώο στον χώρο του» σημείωσε.
Τέλος, ερωτηθείς για την ιστορία ζώου που τον συγκλόνισε περισσότερο, περιέγραψε ότι αφορούσε «ένα σκυλάκι το οποίο ήταν περίπου 10 ετών και το είχε μια γυναίκα από Ρουμανία με τα παιδιά της, όπου το ένα της παιδί, ο Χρήστος είναι κωφός. Το σκυλάκι πετάχτηκε έξω από το σπίτι και το χτύπησε αυτοκίνητο. Πήγα μέτρησα το σκυλάκι, έφτιαξα το αμαξίδιο στο εργαστήριο και γύρισα να το περπατήσω. Το συγκλονιστικό ήταν ο Χρήστος, ο οποίος με μικρές κραυγούλες καλούσε τον σκυλάκο να έρθει κοντά του, και όταν τον είδε να περπατάει, άρχισε κι έκλεγε. Αυτό ήταν πολύ δυνατό για εμένα».
Ο κ. Τζιγκούρας με την αρωγή της Ευρωπαϊκής Πίστης κατασκευάζει αναπηρικά αμαξίδια για αδέσποτα ανάπηρα. Την δράση αυτή κάνει και με το Zero Stray Academy για τα ανάπηρα ζώα που κινδυνεύουν με ευθανασία.
