Το τέταρτο κατά σειρά αποκατεστημένο μνημείο στον αστικό ιστό της πόλης της Μυτιλήνης, το τέμενος Μπαλίζαντε Χασάν Μπέη που πλέον θα λειτουργεί ως μουσείο νεότερης ιστορίας της Μυτιλήνης, παρέδωσε απόψε στους πολίτες της πόλης η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη ολοκληρώνοντας την επίσκεψη της στο νησί.
Είχε προηγηθεί χτες η παράδοση του αποκατεστημένου βόρειου περίβολου του κάστρου της Μυτιλήνης, του αποκατεστημένου οθωμανικού μεντρεσέ και του αποκατεστημένου ναού – σήμα κατατεθέν της πόλης του Αγίου Θεράποντα.
«Βαριά κληρονομιά» τα χαρακτήρισε τα μνημεία αυτά η κ. Μενδώνη «μοναδικά στοιχεία της ταυτότητάς μας, τα οποία πρέπει να διαφυλάξουμε και να διατηρήσουμε».
Ο Έφορος Αρχαιοτήτων Λέσβου Παύλος Τριανταφυλλίδης αναφέρθηκε στην έκθεση «Η Μυτιλήνη των νεότερων χρόνων» που λειτουργεί στο αποκατεστημένο μνημείο. Όπως είπε «μέσα από αυθεντικά αντικείμενα, αρχαιολογικά ευρήματα, επιγραφές, νομίσματα, εποπτικό υλικό και ψηφιακές εφαρμογές ανασυντίθεται η ιστορία της πόλης από τη οθωμανική κατάκτηση του 1462 έως την απελευθέρωση του 1912 και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Η αφήγηση δεν περιορίζεται στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Φωτίζει τις σχέσεις μουσουλμάνων και χριστιανών, τις θεσμικές ανισότητες αλλά και τις αναγκαίες μορφές συνεργασίας, την κοινή χρήση της αγοράς, των δρόμων, των λιμανιών και των υδάτινων πόρων. Δεν εξωραΐζει το παρελθόν ούτε το αντιμετωπίζει μονοδιάστατα. Το παρουσιάζει ως σύνθετη ιστορική εμπειρία, με περιόδους ειρηνικής συνύπαρξης αλλά και εντάσεων, συγκρούσεων και βαθιών κοινωνικών αλλαγών».
Και ο κ. Τριανταφυλλίδης κατέληξε: «Τα μνημεία δεν είναι άφωνες πέτρες. Αποκτούν φωνή όταν τα προσεγγίσουμε με γνώση, σεβασμό και γενναιότητα. Το τέμενος Μπαλίζαντε Χασάν Μπέη, ύστερα από αιώνες ιστορίας και δεκαετίας εγκατάλειψης, στέκεται πάλι όρθιο. Ο μιναρές του υψώνεται στον ουρανό της Μυτιλήνης όχι για να χωρίσει αλλά για να θυμίσει. Όχι για να αναβιώσει έναν κόσμο που παρήλθε αλλά για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε βαθύτερα τον τόπο στον οποίο ζούμε. Από σήμερα το φως που περνά από τα παράθυρα και τους φεγγίτες του δεν φωτίζει μόνο το εσωτερικό ενός αποκατεστημένου κτιρίου. Φωτίζει μια σελίδα της ιστορίας της πόλης που για πολλά χρόνια παρέμενε σκιασμένη. Και μέσα σε αυτό το φως η μνήμη δεν είναι βάρος, γίνεται γνώση, συμφιλίωση και ευθύνη για το μέλλον».
