Κριτική από τον Άκη Καπράνο
Πολλά μπορούμε να ορίσουμε ως “αληθινό σινεμά”, πολλοί έχουμε μια ξεκάθαρη ιδέα περί του τι συνιστά αυτή η τέχνη, κάποιοι πιστεύουν πως ξεκινά και τελειώνει στην ψυχαγωγία, κάποιοι άλλοι ενδιαφέρονται λιγότερο για την ψυχαγωγία και περισσότερο για το σινεμά (δεν είναι το ίδιο, τι να κάνουμε), και οι υπόλοιποι… απλά θέλουν να δουν μια καλή ταινία. Μόνο που αν μπουν στην αίθουσα δίχως μια κάποια ενημέρωση, ενδεχομένως και να βγουν από τις αίθουσες των Village με πυρσούς και τσουγκράνες, σαν τους χωρικούς στον Φρανκενστάιν. Μπορεί λοιπόν αυτή να είναι η πρώτη ταινία του Λαβ Ντίαζ που έρχεται στην Ελλάδα, στα Φεστιβάλ όμως ο Φιλιππινέζος σκηνοθέτης είναι ένας αστέρας του λεγόμενου “slow cinema”, ένας αδόκιμος όρος που σιχαίνομαι καθώς δεν υπάρχουν ούτε “αργές” ούτε “γρήγορες” ταινίες – υπάρχουν ταινίες που βρίσκουν τον σωστό ρυθμό για να αφηγηθούν μια ιστορία, και ταινίες που δεν τον βρίσκουν.
Φυσικά, κάθε ιστορία απαιτεί τον δικό της ρυθμό (δείτε την 90λεπτη εκδοσή του “Solaris” που γύρισε ο Σόντερμπεργκ στα 90s και βάλτε την δίπλα στο 3ωρο έπος του Ταρκόφσκι για του λόγου το αληθές), μόνο που, στη φιλμογραφία του Ντίαζ, θα βρείτε πολλές με διάρκεια πάνω από 8 ώρες – τούτη εδώ, ο “Μαγγελάνος” που διαρκεί 2 ώρες και 45 λεπτά, είναι η μικρότερη του. Και θα μπορούσαμε να γράψουμε πως η ταινία ακολουθεί τον Πορτογάλο εξερευνητή Φερνάντο Μαγγελάνο κατά την αποστολή του το 1511 στην περιοχή της Μαλαισίας, εστιάζοντας στην κατακτητική του πορεία, την αμφιλεγόμενη θρησκευτική του πίστη και τις σκληρές, βίαιες συνέπειες της αποικιοκρατίας, ενίοτε λοξοκοιτάζοντας προς το “Αγκίρε” του Βέρνερ Χέρτζοκ (με τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ ως άλλο, μάλλον… υποτονικό Κίνσκι) αλλά τίποτα δε θα λέγαμε για
την βαριά και αιθέρια μαζί ατμόσφαιρα αυτής της ταινίας. Ο Ντίαζ έχει έναν μοναδικό τρόπο να αναπαριστά την καθημερινότητα, και έναν ακόμα πιο μοναδικό τρόπο να αναδεικνύει την ανθρωπιά της, κι εδώ, στο πλαίσιο μιας ταινίας εποχής, κάνει θαύματα. Αλλά πρέπει να είστε προετοιμασμένοι.
Α.Δ.
