Του Νίκου Μπουρσινού…
Όλες οι κυβερνήσεις αγαπούν τα Μέσα Ενημέρωσης, αρκεί αυτά να μην τους ασκούν κριτική. Παλιά και πονεμένη ιστορία.
Μια σειρά από τις μεγαλύτερες ενώσεις στον χώρο του Τύπου, ανάμεσά τους η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων, η Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, το Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου, το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ελευθερία του Τύπου, οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα, έστειλαν τον περασμένο μήνα επιστολές στις προεδρίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου της Ευρώπης, με το αίτημα της προστασίας της ροής πληροφοριών και της διασφάλισης της ελευθερίας των ΜΜΕ, μιλώντας για μια σειρά κυβερνήσεων «που εκμεταλλεύονται την πανδημία για να εισαγάγουν περιορισμούς στην πρόσβαση των ΜΜΕ στις κυβερνητικές αποφάσεις και ενέργειες».
Πιστεύετε ότι χτύπησε κάποιος περίεργος ιός όλες αυτές τις ομοσπονδίες ή ότι υπάρχει, όντως, πρόβλημα;
Είμαστε- είσαστε ικανοποιημένοι όχι μόνο από την ποιότητα της ενημέρωσης, αλλά και από την δυνατότητά τους να ασκούν κριτική στα κακώς κείμενα της δημόσιας ζωής; Μ΄άλλα λόγια, είναι ικανοποιητικό το επίπεδο της ελευθερίας του Τύπου, έντυπου ή ηλεκτρονικού;
Συνήθως απαντούμε σε αυτό το ερώτημα βάζοντας τις κομματικές μας προτιμήσεις σε πρώτο πλάνο και αυτό είναι ένα από τα αίτια της κακοδαιμονίας του Τύπου, δηλαδή η κομματική γραμμή και εξάρτηση, εξαιρουμένων, φυσικά, των καθαρά κομματικών εντύπων , που ως τέτοια χρηματοδοτούνται απευθείας από το κόμμα που τα εκδίδει.
Το μεγάλο θέμα, παρ΄όλα αυτά είναι η στάση που κρατούν οι κυβερνήσεις- οι εκάστοτε κυβερνήσεις, διαχρονικά- στα θέματα της ελευθεροτυπίας, αλλά και της οικονομικής ανεξαρτησίας των ΜΜΕ. Τεράστιο το θέμα, χιλιάδες σελίδες έχουν γραφτεί γι΄αυτό.
Η στάση του Τύπου, η στάση των δημοσιογράφων, οφείλει να είναι κριτική απέναντι στην όποια μορφή εξουσίας και δη της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Ωραίο το ανέκδοτό σου, αλλά δεν γέλασε κανείς, θα πουν πολλοί και θα έχουν απόλυτο δίκιο, διότι στην πράξη κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει.
Ήδη από τις 7 Απριλίου, γράφαμε ότι «Η πολυφωνία τώρα είναι απαραίτητη , όσο ποτέ άλλοτε». Θα θέλαμε να το επαναλάβουμε, τονίζοντας ότι σ΄αυτούς τους πολύ-πολύ πονηρούς καιρούς, ο πειρασμός να χειραγωγηθεί ο Τύπος είναι πολύ μεγαλύτερος από πριν. Αν μπορούσατε να ακούσετε τις συζητήσεις μεταξύ των δημοσιογράφων, όλων των πολιτικών αποχρώσεων, είμαι σίγουρος πως θα ανησυχούσατε σφόδρα ΚΑΙ εσείς.
Υπάρχει και στην χώρα μας τον τελευταίο καιρό της πανδημίας, πλήθος καταγγελιών για λογοκρισία, απόκρυψη ειδήσεων και απόψεων, που πρέπει να μας βάλουν σε σκέψεις. Ο πολιτικός κόσμος στο σύνολό του, αλλά πρωτίστως η κυβέρνηση( η εκάστοτε κυβέρνηση, στο κάτω-κάτω της γραφής), να αναλογισθεί τις τεράστιες ευθύνες της στο θέμα τόσο της ανεξαρτησίας, όσο και των μέτρων ενίσχυσης του Τύπου.
Αν θέλετε να το θέσουμε αλλιώς, είναι θεμελιώδες ζήτημα λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας.
Όσοι δε, παραπονούνται για τον διαρκώς αυξανόμενο ρόλο των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης(ΜΚΔ), ας μην λησμονούν πως όσο πιο ελεγχόμενα, πιο αφερέγγυα και αναξιόπιστα καθίστανται τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, τόσο τα ΜΚΔ, θα κερδίζουν χώρο, θα καλπάζουν χωρίς αντίπαλο, ενώ ο ρόλος τους, υπό κανονικάς συνθήκας, είναι διαφορετικός.
Τα καμπανάκια ηχούν δυνατά, εδώ και αρκετόν καιρό. Ακούν αυτοί που πρέπει να ακούσουν ή νομίζουν ότι…
