Του Νίκου Σηφάκη…
Η φετινή Ευρωλίγκα ξεκινά σε περίπου τρεις εβδομάδες και οι φίλοι του μπάσκετ είναι λογικό να ανυπομονούν.
Το ισχυρότερο διεθνές πρωτάθλημα αναμένεται και αυτή τη χρονιά να κρατήσει «ζωντανό» το ενδιαφέρον, σε μια χρονιά όχι τόσο «περίεργη» όσο η περυσινή λόγω της πανδημίας, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς θα κυλήσει.
Κακά τα ψέματα, τέτοιου είδους εμπόδια δυσκολεύουν κατά πολύ την ομαλή διεξαγωγή της διοργάνωσης, όχι μόνο για την απουσία των φιλάθλων που ίσως είναι ό,τι χειρότερο για όσους ασχολούνται με το άθλημα, αλλά και για τον φόβο των (ξαφνικών και επομένως απρογραμμάτιστων) απουσιών, παικτών που αποδεικνύεται ότι έχουν νοσήσει.
Αφήστε βεβαίως την ταλαιπωρία των ταξιδιών που με τα συνεχόμενα test κατά της Covid-19 δημιουργούν τεράστια σωματική επιβάρυνση, αφήστε τις «διαβολοεβδομάδες» των δυο αγώνων την εβδομάδα μέρα παρά μέρα, ενώ πώς να παραλείψει κανείς την ψυχολογική πίεση που δέχονται από την όλη διαδικασία παίκτες και προπονητές…
Ωστόσο μιλάμε για επαγγελματίες, για προσωπικότητες που γνωρίζουν άριστα τις δυσκολίες και μάχονται ενάντια σ’ αυτές, για παίκτες και staff που στην πλειοψηφία τους υπογράφουν βαριά συμβόλαια, αμειβόμενοι με μεγάλα ποσά.
Τούτων δοθέντων, αναρωτιέται κανείς εάν οι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός που και φέτος εκπροσωπούν τα γαλανόλευκα στην διοργάνωση, θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους επαρκώς και με επιτυχία.
Τι σημαίνει όμως «επαρκώς» και «επιτυχία»; Ποια είναι τα όριά τους; Εύκολα θα απαντούσε κανείς «η συμμετοχή στην οκτάδα και… βλέπουμε». Μα, η είσοδος στα πλέι οφ είναι αυτό που κυνηγούν οι πάντες! Η, τουλάχιστον ξεκινούν με αυτό το όνειρο, που αρχίζει την πρώτη ημέρα του Οκτωβρίου και για τις δέκα από τις συνολικά δεκαοκτώ, ολοκληρώνεται στις 8 Απριλίου.
Η μάχη για τις θέσεις 8 με 12 θεωρείται επαρκής δραστηριότητα; Αναλόγως. Εάν μιλάμε για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό προφανώς όχι, εάν ο λόγος γίνεται π.χ. για την Μονακό, θα πρόκειται για έναν μίνι θρίαμβο, έστω και αν τη χρονιά που πέρασε σήκωσε την κούπα του Eurocup και σιγά – σιγά καταξιώνεται στις υπολογίσιμες ομάδες της Ευρώπης.
Τι συνιστά όμως την «επιτυχία»; Ο Μπιλ Γκέιτς, πριν από χρόνια στη Γενική Συνέλευση της Microsoft χαρακτήρισε την επιτυχία ως «κακό δάσκαλο, γιατί παρασύρει ανθρώπους στο να νομίζουν ότι δεν είναι δυνατό να χάσουν», είχε πει. Και όταν το δηλώνει ο ορισμός του επιτυχημένου, δεν μπορεί παρά να σκέφτεσαι ότι η απόσταση από την επάρκεια έως την αποτυχία, είναι κοντινοί συγγενείς.
Ας το έχουν υπ’ όψιν τους οι δυο εκπρόσωποι της Ελλάδας στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, τόσο ο καλά προετοιμασμένος Ολυμπιακός όσο και ο Παναθηναϊκός των όποιων προβλημάτων.
Να ξεπεράσουν τις δυνάμεις τους δεν το ζητάει κανένας. Να δίνουν τα πάντα όμως στον αγωνιστικό χώρο, είναι απαίτηση όλων.
