Του Νίκου Σηφάκη….
Της το χρωστούσε η μοίρα, η τύχη, η ιστορία; Οποιον προσδιορισμό και να βάλετε, το γεγονός πλέον είναι ότι η Εφές Αναντολού για πρώτη φορά στην ιστορία της σήκωσε στην Κολωνία το βαρύτιμο τρόπαιο της Ευρωλίγκας, επικρατώντας της Μπαρτσελόνα με 86-81 και
Μια περιπέτεια που ξεκίνησε κάτω από αντίξοες (λόγω της πανδημίας) συνθήκες το περασμένο φθινόπωρο και ολοκληρώθηκε με το «Final 4» μια ημέρα πριν το καλοκαίρι χτυπήσει και τυπικά την πόρτα μας.
Από το βράδυ της Κυριακής η Εφές στην κορυφή της Ευρώπης σε ένα άθλημα που σε γενικές γραμμές θεωρείται ως το πλέον «δίκαιο», αφού στο τέλος επικρατεί ο καλύτερος. Οχι πάντα, ωστόσο συνήθως αυτό συμβαίνει και δεν άλλαξε ούτε χθες.
Η τουρκική ομάδα πήγε στην Γερμανία αποφασισμένη να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη με το κύπελλο ανά χείρας και τα κατάφερε. Από τη στιγμή μάλιστα που απέναντί της είχε την Μπαρτσελόνα που αναζητούσε το τρίτο ευρωπαϊκό της στέμμα, η κατάκτηση του κυπέλλου ήταν μια υπόθεση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μέχρι και ροκ…
Οι πολυδιαφημισμένοι Καταλανοί, το περασμένο καλοκαίρι γλυκοκοίταξαν και τελικά έδωσαν τα κλειδιά στον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, έριξαν αρκετά χρήματα στην αγορά για να αποκτήσουν τον Νικ Καλάθη χαρίζοντάς του ένα «βασιλικό συμβόλαιο, αλλά… μέχρι εκεί.
Επί περίπου τέσσερις μήνες δεν προσέθεσαν κανέναν άλλον στο ρόστερ, κράτησαν τους Ντέιβις, Χάγκα, Κούριτς, Αμπρίνες, Χίγκινς, Κλαβέρ, Οριόλα, Μίροτιτς, ως ικανούς να αντέξουν σε μία τόσο σκληρή διοργάνωση και ήταν αποφασισμένοι 11 χρόνια αργότερα να κάνουν focus στην επιστροφή τους στην κορυφή. Για τις ανάγκες που προέκυψαν όμως, τον Ιανουάριο έκαναν κάτοικο Βαρκελώνης τον Βέστερμαν από τη Φενέρμπαχτσέ ως μπακ απ του Καλάθη, ενώ πριν από λίγες εβδομάδες έκαναν την έκπληξη και μετά από ένα χρόνο απραξίας, επανέφεραν στην αγωνιστική δράση τον Πάου Γκασόλ.
Ο Καταλανός σούπερ σταρ που το 2001 άφησε την πατρίδα του για να κάνει (σπουδαία είναι η αλήθεια) καριέρα στο NBA, ολοκλήρωσε την πέραν του Ατλαντικού δράση του ως συμπαίκτης του Γιάννη Αντετοκούνμπο στο Μιλγουόκι και επέστρεψε στην αγαπημένη του Μπάρτσα με απώτερο στόχο να συμβάλει στην έλευση της Ευρωλιγκάτης κούπας στην Ισπανία.
Το γεγονός ότι δεν τα κατάφερε, εν πολλοίς οφείλεται στις λεπτομέρειες που είχε σχεδιάσει και έβγαλε σε πέρας, προφανώς η… Αναντολού Εφές!
Οσο κι αν ο Λιθουανός κόουτς επέμενε να δίνουν οι παίκτες του εύκολα φάουλ στην αντίπαλό τους προκειμένου η Μπάρτσα να έχει στη διάθεσή της περισσότερες επιθέσεις, η αστοχία και ο εκνευρισμός των Καταλανών είχε ως αποτέλεσμα «μια κακή μέρα στη δουλειά». Μόνο που αυτή η ημέρα δεν ήταν όποια κι όποια…
Η υποταγή στις ορέξεις των παικτών του Εργκίν Αταμάν βασίστηκε στο αγωνιστικό τέμπο που όλη τη χρονιά προσέδωσε ο Τούρκος κόουτς στην ομάδα του και οι αντίπαλοί του δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν. Ο ρυθμός, η ταχύτατη μεταφορά της μπάλας από την άμυνα στην επίθεση και ο έλεγχος στα ριμπάουντ, ήταν τα τρία κυρίαρχα στοιχεία που σηματοδότησαν την πορεία της ομάδας έως τον τίτλο.
Η Αναντολού είχε επικρατήσει της Μπαρτσελόνα και στα δύο παιχνίδια της φετινής κανονικής περιόδου με 86-79 στην Κωνσταντινούπολη και 86-88 στο Παλάου, ωστόσο είναι αξιοσημείωτο ότι οι «μπλαουγκράνα» στις δύο προηγούμενες περιπτώσεις που έφτασαν στον τελικό (2003 και 2010) ήταν εκείνοι που στο τέλος είχαν χαμογελάσει.
Αυτή τη φορά όμως οι Τούρκοι δεν τους το επέτρεψαν και έκαναν ό,τι περνάει από το χέρι τους. Τα τρία τελευταία χρόνια κατά κοινή ομολογία απέδιδαν το πιο θελκτικό στο μάτι μπάσκετ, ωστόσο απεδείχθη μη αρκούντως ικανοποιητικό προκειμένου να φτάσουν στην κορυφή.
Και παρότι την περασμένη χρονιά ήταν το αδιαμφισβήτητο φαβορί για την ευρωπαϊκή κούπα, ο κορωνοϊός είχε διαφορετική γνώμη, με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιηθεί ποτέ η τελική φάση του θεσμού. Ηρθε όμως η φετινή περίοδος, η Εφές παρουσιαζόταν στον αγωνιστικό χώρο ως η ομάδα που ένιωθε την… υποχρέωση να τελειώσει αυτό που άφησε στη μέση, δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, και τελικά δικαιώθηκε.
Η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης ιδρύθηκε μόλις το 1976 και από τότε έχει κατακτήσει ένα Eurocup, 14 Πρωταθλήματα, 11 Κύπελλα και 12 Σούπερ Καπ Τουρκίας.
Φέτος πίστεψε ότι ήρθε η ώρα η ώρα να ζήσει το δικό της παραμύθι και στην Ευρωλίγκα, πιστοποιώντας ότι τίποτα στη ζωή δεν κερδίζεται στην τύχη, αλλά αποκλειστικά με σκληρή δουλειά.
Τουτέστιν δεν έτυχε, πέτυχε…
ΥΓ. Η Αρμάνι Μιλάνο, με το 83-73 της ΤΣΣΚΑ Μόσχας στον τελικό της παρηγοριάς, επέστρεψε έπειτα από 29 χρόνια σε «Final 4» και ολοκλήρωσε μία άκρως πετυχημένη ευρωπαϊκή σεζόν.
Ο Μεσίνα δεν χρησιμοποίησε τους Ντιλέινι, Ντατόμε, ο Ιτούδης τον Χάκετ, αλλά και οι δυο ομάδες διεφάνη εντόνως ότι δεν είχαν πολλή… όρεξη για μπάσκετ. Φυσιολογικό για δυο ομάδες που πριν από 48 ώρες έδωσαν ό,τι είχαν, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Αλήθεια, η συζήτηση για την κατάργηση του μικρού τελικού που το 2018 είχε ανοίξει στα ανώτερα κλιμάκια της Ευρωλίγκας γιατί σταμάτησε; Υπάρχει λόγος για τόση ταλαιπωρία των δυο ομάδων όταν δεν περνούν στον τελικό;
Οι χορηγοί προτιμούν να εστιάσουν οικονομικά στους ημιτελικούς και στον μεγάλο τελικό. Ξέρουν ότι μια πιο οργανωμένη και συμφέρουσα για αυτούς καμπάνια στο «κυρίως πιάτο» θα αποδώσει πολλά περισσότερα στην προώθησή των προϊόντων τους, αφού αποδεδειγμένα οι τηλεθεατές του μικρού τελικού είναι εξαιρετικά λιγότεροι και (όπως ισχυρίζονται οι διαφημιζόμενοι) πρόκειται για μια μάλλον ασύμφορη διαδικασία.
Για να δούμε, θα το αντιληφθούν στην έτσι κι αλλιώς κουρασμενη και βραδυπορούσα Ευρωλίγκα ή δεν θα φυσήξει άνεμος ανανέωσης;
