Του Παναγιώτη Φύτρα…
Όλα τα πρόσωπα της Dianna Ross, ήταν χθες επί σκηνής στο Παναθηναϊκό Στάδιο, για να συνθέσουν την φιγούρα μιας ηρωικής, συναρπαστικής μουσικής Ιδιοφυΐας που διασχίζει σχεδόν επτά δεκαετίες στην παγκόσμια μουσική σκηνή!
Είδωλο, ερμηνεύτρια, βασίλισσα της Motown. Ηθοποιός (υποψήφια για Όσκαρ για την ταινια Lady sings the blues), σχεδιάστρια ρούχων, ακτιβίστρια μα πάνω από όλα επιζήσασα αφού ” άνθισε”, σε μια εποχή που να είσαι μαύρη και γυναίκα ήταν κολάσιμο.
Και πόσο πιστή στην εικόνα της που συνεχίζει να λατρεύεται ανά τον κόσμο.
Φώτισε την σκηνή στο στάδιο με μια υπέροχη Σωμόν τουαλέτα στην είσοδό της και άλλαξε δύο ακόμα στα χρώματα του πράσινου και του κόκκινου.
Τουαλέτες που πρέπει να ήταν ιδιαίτερα ζεστές για την εποχή, αλλά που φόρεσε με απίστευτη χάρη, κρατώντας κάθε φορά μια από τις περίφημες βεντάλιες για να κάνει συχνά αέρα με έναν τρόπο που θα έπρεπε να διδάσκεται στις ακαδημίες τέχνης.
Ο αυτοσαρκασμός της για τα 81 της χρόνια ( “πάντως ακόμα το…κουνάω”), είπε κάποια στιγμή γελώντας, αλλά και η απρόοπτη εμφάνιση μιας…κατσαρίδας, δεν την πτόησε στο ελάχιστο..
Και η φωνή της! Γλυκιά, παρηγορητική, ηλιολουσμένη και ελπιδοφόρα…
Και την πιο θλιβερή ιστορία να σου τραγουδήσει η Dianna, θα σε κάνει να χαμογελάσεις!
Soul, jazz, Disko(μας ξεσήκωσε όλους όρθιους με το “upside down”), σε μια βραδιά πλημμυρισμένη από το άρωμα μιας γυναίκας , που έχει παλέψει με την νευρική ανορεξία, τον αλκοολισμό, αλλά και τις προκαταλήψεις.
Η φιγούρα της επί σκηνής αέρινη. Τα πολλαπλά της είδωλα και οι εποχές γίνονταν συναρπαστικά Εκείνη.
Τα χέρια της που έφτιαχναν με απίστευτη χάρη τα μαλλιά της και συνόδευαν τις μουσικές ιστορίες της θα τα ζήλευε ο Μποτιτσέλι, ενώ το χαμόγελό της ήταν χαμόγελο ευγνωμοσύνης απέναντι στην ζωή και τα δώρα της.
Απολαμβάνοντάς την, σκεφτόμουν πως η Ross ανήκει σε αυτήν την κατηγορία των εικαστικών θαυμαστών καλλιτεχνών που είναι αυτούσια, «ζωντανά» έργα τέχνης, και που δυστυχώς είναι είδος προς εξαφάνιση.
Mε τελευταία του είδους την Madonna…
Μια υπέροχη βραδιά που είχε όμως και κάποια μείον…
Στα μείον λοιπόν της βραδιάς το ίδιο το στάδιο που αν και πολύ όμορφο δεν προσφέρεται για τέτοιου είδους μουσικά γεγονότα. Στενά και άβολα καθίσματα που κρατούν όλη την ζέστη της ημέρας και που σφυροκοπούν τη μέση των θεατών.
Η galaxy production που είχε την παραγωγή θα έπρεπε να είχε φροντίσει ώστε το εισαγωγικό αυτοβιογραφικό βίντεο της Dianna ross, να έχει ελληνικούς υπότιτλους. Πράξη που θα έδειχνε σεβασμό στους Έλληνες θεατές.
Επιπλέον, εξαιρετικά αρνητική εντύπωση προκάλεσε η απουσία περιπτέρου με merchandise (πρόγραμμα, αφίσες, μπλουζάκια) με την Dianna Ross.
Και κάτι ακόμα: κάποια στιγμή σε αυτή την χώρα θα πρέπει να μάθουμε να είμαστε έγκαιρα στον χώρο των εκδηλώσεων και όχι με ημίωρη καθυστέρηση και «ζητώντας και τα ρέστα». Άλλο ένα από τα πολλά λάθη της παραγωγής που επέτρεπε την είσοδο μισή ώρα μετά από την έναρξη της συναυλίας με αποτέλεσμα να προκαλείται βαβούρα και δίκαιη ενόχληση.
Υ.Γ. Νομίζω η Έλενα Παπαρίζου, που άνοιξε την συναυλία, πως έχει ακόμη χρόνο να το ξανασκεφτεί για μια διεθνή καριέρα! Ήταν υπέροχη.
Photo credits: Μάρκος Δαμασιώτης
