Ο έφηβος εαυτός μου δεν θα περίμενε ποτέ αυτό που συνέβη στο Ejekt Festval. Είχε, άλλωστε, περίπου αποκλείσει κάθε πιθανότητα να δει κάποτε τους Green Day στην Ελλάδα.
Ο σχεδόν τριαντάχρονος εαυτός μου, όμως, ήταν αυτός που είχε την τύχη να το βιώσει. Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτή την εμπειρία…
Όπως πρώτα…
Ήταν μια συναυλία που -όπως φάνηκε εκ των υστέρων- έκανε μεγαλύτερο θόρυβο αφού τελείωσε παρά κατά τη διάρκεια της πολύμηνης αναμονής. Δικαίως.
Γιατί, ακόμη και αυτοί που ήρθαν στο ΟΑΚΑ επειδή τους άκουγαν στα ’10s ή είχαν μια αφίσα τους στο εφηβικό δωμάτιο, εμπέδωσαν πως το αμερικάνικο συγκρότημα δεν έχει υποστεί την παραμικρή φθορά του χρόνου. Παίζουν όπως έπαιζαν ακριβώς 20 χρόνια πριν, όταν βγήκε το δημοφιλές album American Idiot. Ναι, τα έδωσαν όλα πάνω στη σκηνή. Μάγεψαν το κοινό και κυρίως απέδειξαν ακόμη και στους επικριτές τους ότι αυτό το συγκρότημα απλώς… αρνείται να γεράσει. Αλλάζει, ωριμάζει τον ήχο του, αλλά παραμένει κάτι παραπάνω από «ζωντανό».
Μικρά highlights
Χιλιάδες άνθρωποι περίμεναν για ατελείωτες ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο. Κάποιοι, μάλιστα, ήταν εκεί από τις εννέα το πρωί. Ηλιοκαμένοι, κουρασμένοι αλλά ανυπόμονοι. Κι όλα αυτά μέχρι τις εννέα το βράδυ, όταν άκουσαν τον Billie Joe Armstrong να λέει «μας πήρε πολύ καιρό, αλλά είμαστε εδώ». Ανακούφιση. Σαν να μην υπέστη κανείς, καμία ταλαιπωρία.
Ανατριχίλα πραγματική απ’ το πρώτο λεπτό, όταν ακούστηκε το Bohemian Rapsody και το Blitzkrieg Bop, μέχρι το φόρο τιμής που απέδωσε το συγκρότημα στον Ozzy Ozbourne παίζοντας για λίγο το Iron man.
Ακολούθησαν: Ατελείωτο χοροπήδημα, τρομερή ατμόσφαιρα και μια συνένωση φωνών από ανθρώπους κάθε ηλικίας για περίπου δύο ώρες. Εκείνο, δηλαδή, που περίμεναν όλοι και το οποίο συνοψίζεται στο «Greek Day» που είπε ο frontman του συγκροτήματος. Αυτό το «Greek Day» ήθελαν να ζήσουν.
Πενηντάρηδες, «φρικιά», έφηβοι και πιστοί fans εγκατέλειψαν τον χώρο με ένα πλατύ χαμόγελο. Δεν ήταν απλώς μια συναυλία. Ήταν η φωνή μιας ολόκληρης γενιάς.
Κι αυτό φάνηκε να το έχουν συνειδητοποιήσει όλοι.
Σίμος Πεϊμανίδης.
