Τα τελευταία χρόνια όλοι νομίζω νοιώθουμε πως οι πυρκαγιές δεν είναι πια αυτό που ήταν, έχουν γίνει πιο ορμητικές, πιο πολλές, πιο επίμονες. Τα δάσος γίνεται παρανάλωμα σε ελάχιστη ώρα , κι η πυρκαγιά κατακαίει και ότι άλλο βρει στο δρόμο της. Οι ασυνήθιστα «υψηλές» θερμοκρασίες η ξηρασία και οι δυνατοί άνεμοι, δημιουργούν το «ιδανικό» πλαίσιο για αυτήν την ένταση του φαινομένου. Οι άνθρωποι απεγνωσμένοι σπεύδουν να σώσουν εαυτούς και περιουσίες. Ερημοποίηση, οικολογική και οικονομική καταστροφή. Και η υπέρτατη απώλεια, αυτή της ανθρώπινης ζωής. H κλίμακα του προβλήματος έχει αλλάξει, μιλάμε πλέον για Mega πυρκαγιές σ΄ όλο το πλανήτη ακόμα και σε χώρες που μέχρι χθες φάνταζαν αλώβητες από το φαινόμενο, όπως ο Καναδάς , η Μ. Βρεταννία, Σκανδιναβία, Ρωσία κλπ.
Το ίδιο όμως δεν συμβαίνει κι με τις πλημμύρες; Κι αυτές πιά συμβαίνουν σε Μega κλίμακα: μεγάλες ποσότητες νερού πέφτουν σε λίγο χρόνο, δημιουργώντας τεράστιας δύναμης ροές νερού, που κατρακυλούν σε πρανή ακάλυπτα εδάφη (αφού τα δέντρα που συγκρατούν τα νερά ήδη κάηκαν) πλημυρίζοντας οικισμούς, καταστρέφοντας περιουσίες και απειλώντας ανθρώπινες ζωές.
Εικόνες δυστοπικές, απόκοσμες. Είναι εικόνες αποκάλυψης; Ναι είναι εικόνες αποκάλυψης και απόδειξης της κλιματικής κρίσης που συμβαίνει τώρα, γρηγορότερα απ’ ότι αναμενόταν και που αν δεν λάβουμε τάχιστα μέτρα στο μέλλον θα τις βλέπουμε όλο και πιο συχνά, όλο και πιο έντονες.
Μέτρα; Τι μέτρα; Ως απόφοιτος μηχανικός του ΕΜΠ έμαθα πως σε κάθε πρόβλημα υπάρχει λύση. Το σημαντικό είναι να βρει κανείς τις σωστές αιτίες του ώστε και η λύση να είναι η σωστή.
Πάμε λοιπόν. Επαγωγικά, προς τα πίσω. Ο πλανήτης για να ζήσει χρειάζεται θερμοκρασίες κατάλληλες για τη ζωή και βεβαίως η φύση έχει προβλέψει έναν μηχανισμό που επιτρέπει κάτι τέτοιο: το φαινόμενο του θερμοκηπίου, μέσω του οποίου εγκλωβίζεται θερμότητα από την ηλιακή ακτινοβολία πάνω από την επιφάνεια της γης, κρατώντας την τόσο ζεστή όσο για να διατηρηθεί η ζωή σ’ αυτήν. Ο εγκλωβισμός αυτός θερμότητας οφείλεται στα αέρια του θερμοκηπίου, διοξείδιο του άνθρακα (CO2), μεθάνιο, υποξείδιο του αζώτου, φθοριούχα αέρια, τα οποία δρουν παρόμοια με το γυαλί σ’ ένα θερμοκήπιο. Πολλά εξ’ αυτών είναι αποτέλεσμα φυσικών διεργασιών , πχ η εκπνοή ζώων και ανθρώπου δημιουργεί διοξείδιο του άνθρακα, το οξείδιο του αζώτου δημιουργείται και από μικροβιακή δράση στο έδαφος, σημαντικές ποσότητες μεθανίου απελευθερώνονται από κτηνοτροφικά ζώα κυρίως αγελάδες και πρόβατα κατά την πέψη τους κλπ. Όταν αυτά τα αέρια εκπέμπονται σε φυσιολογικά επίπεδα τότε φυσιολογικά εξελίσσεται και η ζωή. Όταν όμως και κυρίως λόγω αυξημένης αυξημένης ανθρώπινης δραστηριότητας υπάρχει υπερβάλλουσα παραγωγή τότε το φαινόμενο του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα ενισχύεται, με αποτέλεσμα την υπερθέρμανση του πλανήτη δηλαδή την μεταβολή του κλίματος.
Η ενίσχυση του φαινομένου του θερμοκηπίου και ενδείξεις αύξησης της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη παρατηρήθηκαν τα τελευταία 50 χρόνια , μάλλον καλύτερα τότε οι επιστήμονες άρχισαν να βλέπουν τα σημάδια, γιατί η διαδικασία είχε ξεκινήσει ακόμα πιο νωρίς όταν από τα τέλη του 19ου
αιώνα ο άνθρωπος προς χάριν της βιομηχανικής επανάστασης και της βελτίωσης του επιπέδου ζωής του (θέρμανση, ψύξη, τροφή, φωτισμός μετακίνηση, ψυχαγωγία) χρειαζόταν όλο και περισσότερα ποσά ενέργειας. Και πως την παρήγαγε; Μέσω της καύσης ορυκτών καυσίμων (άνθρακα, πετρέλαιο και πιο πρόσφατα φυσικό αέριο). Και αυτή η ολοένα και μεγαλύτερη σε ποσότητα καύς δημιουργούσε ολοένα και περισσότερες εκπομπές CO2. Σήμερα το διοξείδιο του άνθρακα αποτελεί το 80% των συνολικών εκπομπών αερίων θερμοκηπίου. Μεγάλες ποσότητες που σωρευτικά ευθύνονται για την κλιματική αλλαγή, η οποία πλέον μετασχηματίστηκε σε κλιματική κρίση. Με ανυπολόγιστες συνέπειες αν αυτό δεν αναχαιτιστεί.
Διότι εκτός από τις “Mega πυρκαγιές” και “Mega πλημμύρες” εξελίσσονται και πρέπει να αναχαιτισθούν και άλλα, εξαιρετικά σοβαρά για το μέλλον του πλανήτη, φαινόμενα: όλο και πιο μειωμένη διαθεσιμότητα γλυκού νερού, λιώσιμο πάγων της Γης, αύξηση της στάθμης των θαλασσών, αλλαγή στην βιοποικιλότητα, επιπτώσεις στην υγεία, επιδείνωση συνθηκών ζωής και τόσα άλλα. Οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι, βάσει όλων των σεναρίων, ο μόνος τρόπος για να σωθεί ο πλανήτης από οικολογική καταστροφή είναι να περιοριστεί η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της Γης έως το 2100, σε σχέση με αυτή στα τέλη του 19ου αιώνα , στον +1.5°C. Κάτι που φαντάζει ανέφικτο αν σκεφτούμε ότι τα τελευταία 50 έτη (και με πιο μικρούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης) η μέση θερμοκρασία έχει ήδη αυξηθεί κατά 0.6 ± 0.2 °C. Η μέση θερμοκρασία του πλανήτη αυξάνεται ασυνήθιστα γρήγορα και, προσοχή, η Μεσόγειος με ακόμα πιο γρήγορο (διπλάσιο) ρυθμό!
Κι όμως, αυτός είναι ο μόνος δόμος! Γι’ αυτό κι ο στόχος αυτός, του +1.5°C, υιοθετήθηκε (και πολύ σωστά) στην περίφημη 21η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα (COP 21) στο Παρίσι το 2015, όμως 6 χρόνια μετά στην Γλασκόβη στην 26η Διάσκεψη (COP 26), διαπιστώθηκε ότι οι ρυθμοί επίτευξης του στόχου μάλλον είναι αποθαρρυντικοί, παρόλα αυτά επαναβεβαιώθηκε το νούμερο +1.5°C
Είναι αλήθεια ανέφικτος ο στόχος αυτός; Όχι υπό τον όρο να μηδενίσουμε το ανθρωπογενές CO2. Πως; Παράγοντας όλη την ηλεκτρική ενέργεια που χρειαζόμαστε με καθαρό τρόπο, άνευ δηλαδή αυτού (και οποιουδήποτε άλλου) αερίου ρύπου. Δηλαδή είτε μέσω α) πυρηνικών είτε β) ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ).
Θέλουμε τα πυρηνικά; Σαφώς όχι. Διότι ναι μεν η πυρηνική αντίδραση δεν παράγει CO2 παράγει όμως τεράστιους περιβαλλοντικούς κινδύνους που συνδέονται με την ασφαλή αποθήκευση των πυρηνικών αποβλήτων και τους κινδύνους πυρηνικών ατυχημάτων τύπου Τσερνομπιλ και Φουκουσίμα με τις απίστευτες βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες περιβαλλοντικές και υγειονομικές συνέπειες.
Τι απομένει; Οι ΑΠΕ. Και ποια τεχνολογία προς το παρόν μπορεί να στηρίξει, με οικονομικά βιώσιμο τρόπο τα πολύ μεγάλα ποσά ενέργειας που χρειάζεται η ανθρωπότητα ; Οι ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά. Μονόδρομος; Ναι.
Φτάνουμε λοιπόν στο εξής παράδοξο ως κοινωνία στην Ελλάδα και όχι μόνο. Ενώ επιστημονικά αποδεικνύεται ότι ο μόνος δρόμος να αναχαιτίσουμε / αναστρέψουμε την κλιματική κρίση περνάει μόνο μέσα από την μέγιστη συμμετοχή ανεμογεννητριών στο ηλεκτρικό σύστημα, με το που ξεσπά μια πυρκαγιά – απότοκο όπως είπαμε της κλιματικής κρίσης – αντί να ζητήσουμε περισσότερες ανεμογεννήτριες, τις στοχοποιούμε.
Παράκρουση; Εν μέρει ναι, των γνωστών «ψεκασμένων», είναι πάντα αντίθετοι σε κάθε επιστημονική λύση, είτε αφορά στα εμβόλια, ως μέσο αντιμετώπισής υγειονομικών κρίσεων, είτε στις ανεμογεννήτριες ως μέσο αντιμετώπισης περιβαλλοντικών κρίσεων.
Όμως υπάρχει και πολλή παραπληροφόρηση / ελλιπής πληροφόρηση. Παραδείγματος χάριν μου έκανε εντύπωση το μήνυμα ειλικρινούς ενδιαφέροντος που έλαβα από πολύ αγαπημένη φίλη, ευαίσθητη και ψαγμένη στα περιβαλλοντικά, η οποία ζητούσε να μάθει αν αληθεύει αυτά που λένε για τις ανεμογεννήτριες, ότι «φτουράνε» δηλαδή, όπως μου έγραψε, πολύ λίγο και μετά μένουν παλιοσίδερα. Διακινείται προφανώς από κάποιους η πληροφορία ότι οι ανεμογεννήτριες λειτουργούν για λίγα χρόνια και μετά μένουν τα κουφάρια τους αχρησιμοποίητα να επιβαρύνουν για πάντα το περιβάλλον. Είναι αλήθεια αυτό;
Όχι βέβαια : η διάρκεια ζωής κάθε ανεμογεννήτριας είναι 25- 30 χρόνια. Όταν κλείσει ο κύκλος ζωής μιας ανεμογεννήτριας, αυτή αποσύρεται και στη θέση της θα μπει μια καινούργια, με τα υλικά της παλιάς να ανακυκλώνονται, κατά 85 – 90%, και τμήματα της να επαναχρησιμοποιούνται ακόμα και σε άλλες χρήσεις. Π.χ Δήμος της Ελλάδας χρησιμοποίησε, μετά από κατάλληλη τροποποίηση, τα πτερύγια αποσυρμένης μηχανής για παγκάκια σε πάρκο του. Και στην περίπτωση ακόμα που αποσυρθεί οριστικά ένα αιολικό πάρκο, ο επενδυτής υποχρεούται, βάσει νόμου να αποκαταστήσει την περιοχή στην πρότερη κατάσταση της. Συνεπώς οι ανεμογεννήτριες αποτελούν σημαντικότατο κρίκο στην αλυσίδα της κυκλικής οικονομίας, η οποία ως βασικό μότο έχει ότι τίποτα δεν πετάμε αν μπορούμε να το αξιοποιήσουμε είτε με ανακύκλωση είτε με αλλαγή χρήσης, που είναι και η προσέγγιση των λογικά σκεπτόμενων οικολόγων. Με ξεπερνά όμως το γεγονός ότι οι δικοί μας εγχώριοι οικολόγοι πνέουν τα μένεα εναντίον των ανεμογεννητριών.
Και σαφώς κανείς δεν υποστηρίζει ότι οι ανεμογεννήτριες μπορούν λόγω της συνεισφοράς τους στην κλιματική κρίση να εγκαθίστανται οπουδήποτε. Η αλήθεια είναι ότι ο θεσμικό και ρυθμιστικό μας πλαίσιο θέτει αυστηρούς κανόνες για τη χωροθέτηση και αδειοδότηση της εγκατάστασης ανεμογεννητριών, όπως άλλωστε ισχύει και για οιαδήποτε υποδομή της χώρας. Πριν το οποιοδήποτε έργο, υποβάλλεται λεπτομερής μελέτη περιβαλλοντικών όρων, η οποία αξιολογείται με πολύ συγκεκριμένα κριτήρια, από συναρμόδιες υπηρεσίες, ως προς την επίπτωση του στο φυσικό περιβάλλον, την αρχαιολογία , την βιοποικιλότητα, τις άλλες χρήσεις γης, ακόμα και ως προς την οπτική και ακουστική όχληση.
Και ερχόμαστε στην ακουστική υποτιθέμενη όχληση. Για το θέμα πολλά «ακούγονται», η αλήθεια όμως είναι ότι μια μηχανή ανεμογεννήτριας, σε μέγιστη ισχύ, παράγει περί τα 100 db. Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, μια ανεμογεννήτρια πρέπει να απέχει τουλάχιστον 500 μέτρα από τον κοντινότερο οικισμό, οπότε, αν λάβουμε υπόψη ότι η ένταση του ήχου μειώνεται κατά 50%-60% στα πρώτα 100 μέτρα της διαδρομής του, τότε στα 300 μέτρα ο θόρυβος από μια ανεμογεννήτρια δεν είναι πάνω από 45 db, τη στιγμή που ένα οικιακό κλιματιστικό λειτουργεί κατά μέσον όρο με 50 db. Επίσης, για να φτάσουμε σε αυτά τα 45db, πρέπει η ανεμογεννήτρια να λειτουργεί σε μέγιστη ισχύ και για να γίνει αυτό προϋπόθεση είναι και ο άνεμος να φυσά στο μέγιστο βαθμό του, δημιουργώντας σημαντικό θόρυβο, ο οποίος σκεπάζει και τον θόρυβο της ανεμογεννήτριας. Επομένως δεν υπάρχει σχεδόν καμία ακουστική όχληση από αυτήν.
Ως προς την οπτική όχληση τώρα, αν κάνουμε μια απλή αισθητική σύγκριση μεταξύ ενός θερμικού σταθμού παραγωγής (π.χ. λιγνιτικού) και ενός αιολικού πάρκου, είναι φανερό ότι, αντικειμενικά, ο σταθμός «πληγώνει το βλέμμα» πολύ περισσότερο από το πάρκο. Παρόλα αυτά κάποιος που εξ’ αρχής τοποθετείται με ιδεοληπτικό φανατισμό απέναντι στις ανεμογεννήτριες ενοχλείται περισσότερο. Ενώ κάποιος ευνοϊκά διακείμενος (εμού συμπεριλαμβανομένου), όχι απλά τις αποδέχεται αισθητικά, αλλά, πολύ περισσότερο, θεωρεί και ότι ομορφαίνουν το περιβάλλον. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως αρκετές επιχειρήσεις, σε χώρες κυρίως του εξωτερικού, έχουν εγκατασταθεί σε περιοχές κοντά σε
αιολικά πάρκα, ακριβώς για τον λόγο αυτό. Γιατί αντιμετωπίζουν τα συγκεκριμένα έργα ως αξιοθέατα για την περιοχή, θεωρώντας πως δεν είναι απλά όμορφες , σύγχρονες, κατασκευές αλλά και σύμβολα της μεταβιομηχανικής περιβαλλοντικής ενσυναίσθησης των κοινωνιών.
Και φτάνω σε σε αυτούς που πιστεύουν πως οι ανεμογεννήτριες εμποδίζουν την αναπαραγωγή του ζωικού βασιλείου, η ότι πάνω σε αυτές γίνεται εκατόμβη πουλιών, τα οποία κατευθύνονται (με αυτοκτονική τάση) σε αυτές. Σε αυτό το θέμα θέλω να μείνω λίγο: μια ανεμογεννήτρια όπως και κάθε ανθρώπινη κατασκευή εξαιτίας του μεγάλου ύψους και της περιστροφής των πτερυγίων της , δυνητικά μπορεί να προκαλέσει τον θάνατο πτηνών, εάν βρεθεί στο πέρασμά τους . Όμως τα πουλιά αντιλαμβάνονται και αλλάζουν πορεία με κάθε εμπόδιο που συναντάνε , δέντρα , αεροπλάνα, αυτοκίνητα και βέβαια και όταν αντιλαμβάνονται ανεμογεννήτριες. Μάλιστα έρευνες δείχνουν πως οι θάνατοι τους εξαιτίας τους είναι πολύ λιγότεροι σε σχέση με κείνους που προκαλούνται από άλλες ανθρώπινες κατασκευές. Και σίγουρα δεν βρίσκουν το θάνατο με κάποιο «μαγικό» τρόπο, εξαιτίας ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων ή ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Αυτό είναι ψέμα. Επιπρόσθετα, για μεγαλύτερη ασφάλεια, υπάρχουν και συστήματα που αποτρέπουν μια πρόσκρουση. Μέσω ραντάρ / αισθητήρων ανιχνεύεται η κίνηση των πουλιών και όταν πλησιάσουν κάποια συγκεκριμένη απόσταση ασφαλείας εκπέμπεται ήχος προκειμένου να τα τρομάξει. Αν παρόλα αυτά το σμήνος συνεχίσει φτάνοντας σε συγκριμένη απόσταση κινδύνου, η ανεμογεννήτρια τίθεται αυτόματα σε παύση.
Τέλος δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι τα αιολικά πάρκα επιβαρύνουν τη γεωργία ή την κτηνοτροφία. Εκεί που εγκαθίστανται οι ανεμογεννήτριες η ζωή για την πανίδα και χλωρίδα συνεχίζεται κανονικότατα. Οι γύρω θάμνοι συνεχίζουν να αποτελούν πόλο έλξης για την βοσκή των αιγοπροβάτων που όχι μόνο δεν ενοχλούνται αλλά επωφελούνται από τη δροσιά της σκιάς που προσφέρουν οι πύργοι των ανεμογεννητριών. Όσο δε για την αναπαραγωγική ικανότητα τους τα στατιστικά της Ελλάδας δείχνουν τους πληθυσμούς αιγοπροβάτων κανονικά εξελισσόμενους παρά την σημαντική αύξηση ανεμογεννητριών στα ελληνικά εδάφη.
Και φτάνουμε στο μυαλό του συστηματικού συνωμοσιολόγου και την σούπερ ανακάλυψή του: ότι δηλαδή τα δάση πυρπολούνται προκειμένου στα καμένα κάποιοι καταχθόνιοι μεγαλοεπενδυτές να στήσουν την “μπίζνα” των αιολικών!!! Ε, αυτός είναι ο πιο επικίνδυνος και πιο μεγάλος μύθος. Γιατί αγγίζει πραγματικές ευαισθησίες του κόσμου. Αυτή η «σκιά» δεν μπορεί να παραμένει, διότι στρέφει την κοινωνία ενάντια στην μόνη λύση του προβλήματος. Μα είναι ανάγκη να κάψουμε τα δάση για να βρούμε χώρο να εγκαταστήσουμε ανεμογεννήτριες; Ρητά το λέμε όλοι όσοι γνωρίζουμε το θέμα, μηχανικοί, νομικοί, περιβαλλοντολόγοι, συνταγματολόγοι: όχι δεν υπάρχει κανένας λόγος. Η καταστροφή μιας δασικής έκτασης όχι μόνο δεν διευκολύνει αλλά αντιθέτως αυξάνει τις απαιτήσεις και τις προϋποθέσεις για την υλοποίηση μιας επένδυσης αιολικού πάρκου στην περιοχή.
Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή ΑΠΘ κ. Γιώργο Καραβοκύρη, οι ανεμογεννήτριες συναρτώμενες ευθέως με την πράσινη ενέργεια/οικονομία και την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, είναι έργα δημόσιας ωφέλειας που ήδη από το 1975 το Σύνταγμα επιτρέπει να εγκαθίστανται και σε δάση και δασικές εκτάσεις, καθώς προβλέπεται ρητά η δυνατότητα μεταβολής του προορισμού τους, αν «προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον» (άρθρο 24 παρ. 1 Σ.).
Επομένως δεν υπάρχει κανένα κίνητρο να κάψει κανείς δάσος. Ειδικά για τις περιπτώσεις των αιολικών σε αναδασωτέες εκτάσεις, ενώ επιτρέπονται από το θεσμικό πλαίσιο, έχουν ακόμα πιο αυξημένο βαθμό
αδειοδοτικής δυσκολίας. Με λίγα λόγια η φωτιά όχι μόνο δεν διευκολύνει αλλά δυσκολεύει την υλοποίηση του έργου. Η περίφημη Απόφαση 2499/2012 ΣτΕ (Ολομ.), για την οποία γίνεται λόγος σε πολλές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν αλλάζει τίποτα από τα παραπάνω: ένα έργο ΑΠΕ επιτρέπεται σε αναδασωτέα έκταση εφόσον ισχύουν οι ίδιες προϋποθέσεις με τη δασική έκταση (πριν καεί) και μάλιστα με αυξημένες ευθύνες για την προστασία της αναδασωτέας έκτασης από τον επενδυτή.
Με στοιχεία της Ελληνικής Επιστημονικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ), «η εγκατάσταση αιολικών πάρκων και των συνοδών τους έργων (π.χ. δρόμοι) επιτρέπεται εντός δασών και δασικών εκτάσεων και γενικά εκτάσεων που διαχειρίζονται κατά τη δασική νομοθεσία, ύστερα από ειδική μελέτη και άδεια. Οι σχετικές διατάξεις βρίσκονται στο άρθρο 45, παρ. 3 και το άρθρο 53, παρ. 3 του νόμου 998/1979. Το επιτρεπτό της εγκατάστασης έχει κριθεί και γίνει αποδεκτό από το Συμβούλιο της Επικρατείας σε πολλές αποφάσεις του. Αντιθέτως, η καταστροφή μιας δασικής έκτασης οδηγεί υποχρεωτικά στην άμεση κήρυξή της ως αναδασωτέας. Αυτό συνεπάγεται, εύλογα, αυξημένες προϋποθέσεις και περισσότερους όρους για την εγκατάσταση εντός αυτής ενός επιτρεπόμενου έργου, όπως τα αιολικά πάρκα. Σε κάθε περίπτωση αυτά τα έργα προστατεύουν το δασικό σύστημα της περιοχής εγκατάστασης από την πυρκαγιά, και με αναδασώσεις και άλλα δασοτεχνικά έργα που υλοποιούν, συμβάλλουν στην αναβάθμιση του δασικού περιβάλλοντος της ευρύτερης περιοχής Επιπλέον επειδή για τη μεταφορά των ανεμογεννητριών αξιοποιούνται υφιστάμενες οδοποιίες οι οποίες βελτιώνονται και διαπλατύνονται ή διανοίγονται νέες και κάθε έργο οδοποιίας εκτελείται σύμφωνα με μελέτες που εγκρίνονται και επιβλέπονται από τις δασικές αρχές ώστε το έργο να συμμορφώνεται με τις προδιαγραφές δασικής οδοποιίας, αυτές οι δρόμοι μπορούν και έχουν χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές ως οδοί πρόσβασης οχημάτων δασοπυρόσβεσης και λειτουργούν στην πράξη και ως αντιπυρικές ζώνες»
Συμπερασματικά, σύμφωνα με την ΕΛΕΤΑΕΝ, τα αιολικά πάρκα όχι μόνο δεν απειλούν αλλά προστατεύουν το δασικό περιβάλλον για τρεις λόγους:
α) είναι ένα από τα αποτελεσματικότερα όπλα ενάντια στην κλιματική κρίση που απειλεί τα δάση,
β) με τα έργα που εκτελούν προστατεύουν το τοπικό δασικό σύστημα της περιοχής εγκατάστασης από την πυρκαγιά,
γ) με τις αναδασώσεις ή τα άλλα δασοτεχνικά έργα που υλοποιούν, συμβάλλουν στην αναβάθμιση του δασικού περιβάλλοντος της ευρύτερης περιοχής.
Συνεπώς νομίζω καταλαβαίνετε την κατάπληξή μου όταν με αφορμή τις μεγάλες πρόσφατες πυρκαγιές ξέσπασε και πάλι πόλεμος ενάντια στη λύση του προβλήματος, δηλαδή στις ανεμογεννήτριες. Η δυστοπία του κλίματος αναδεικνύει για μια ακόμη φορά την δυστοπία της βλακείας. Κι αυτή ως επιστήμονας και όσα χρόνια κάνω αυτή τη δουλειά (και είναι πολλά) δεν μπορώ να τη συνηθίσω!!!!
Μάρκος Δαμασιώτης , Ηλεκτρολόγος Μηχανικός ΕΜΠ, MSc, Διευθυντής Αναπτυξιακών Προγραμμάτων ΚΑΠΕ.
