Του Άκη Καπράνου…
Οι αίθουσες ανοίγουν, γεμάτες με παλαιό υλικό αλλά και φρέσκο. Αλλά τώρα… το πόσο φρέσκο είναι σχετικό. Κάποιες ταινίες είναι παραγωγής 2018, και κυκλοφορούν ήδη στα γνωστά διαδικτυακά σοκκάκια. Πρέπει όμως να βγουν βάσει συμβολαίου.
Το ζήτημα μας βέβεια δεν είναι αν είναι παλιές, αλλά αν είναι καλές. Είναι; Όχι και τόσο…
Παιχνίδια ζευγαριών
πρε
Ο Αλέν, ένας εκδότης βιβλίων αρνείται, για πρώτη φορά, να εκδόσει το βιβλίο του Λεονάρντ. Ο εκδοτικός οίκος του Αλέν, προσλαμβάνει μια νεαρή γυναίκα, τη Λόρε, για να τους βοηθήσει να προσαρμοστούν στην ψηφιακή εποχή. Ο Αλέν κοιμάται με την Λόρε. Η γυναίκα του Αλέν, η Σελίνα, είναι ηθοποιός (πρωταγωνιστεί στην τρίτη σεζόν ενός διάσημου τηλεοπτικού σίριαλ).
Έχει σχέση με τον Λεονάρντ για χρόνια. Η γυναίκα του Λεονάρντ, η Βάλερι, είναι πολιτική σύμβουλος σε κόμμα της αριστεράς. Και δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ζωή του άντρα της. Το μπλέξιμο των ζευγαριών αποτελεί απλά την αφορμή για μια σειρά συζητήσεων σχετικά με την επέλαση του ψηφιακού μέσου στις τέχνες. Κουβέντες απο’δω, κουβέντες απο΄κει, το Διαδίκτυο θα σώσει τη λογοτεχνία, το Διαδίκτυο θα σκοτώσει τη λογοτεχνία.
Τα «Παιχνίδια ζευγαριών» είναι γεμάτα από ατέλειωτες συζητήσεις στις οποίες ακούγεται πραγματικά κάθε άποψη που έχετε ακούσει ποτέ σχετικά με τον αντίκτυπο της ψηφιακής εποχής στον πολιτισμό. Όλα αυτά με μικρές αναφορές εδώ κι εκεί, πότε στον Αντόρνο, πότε στον Κίρκεγκορ, ενώ την ίδια στιγμή η σκηνοθετική γραφή προσπαθεί να διατηρήσει μια ελαφράδα. Δυστυχώς, το τελικό αποτέλεσμα δεν λειτουργεί: Αν ο Ασαγιάς προσπαθούσε ίσως να αναδείξει μια ειρωνεία πίσω από την αφόρητη κοινοτυπία αυτής της αστικής τάξης θα το διασκεδάζαμε κιόλας, αλλά όχι: Ο τύπος σοβαρολογεί. Κρίμα για το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Ασαγιάς Ηθοποιοί: Ζιλιέτ Μπινός, Γκιγιόμ Κανέ
Οι αταίριαστοι
Μετά την αιφνίδια εξαφάνιση της αρραβωνιαστικιάς του, ένας απεγνωσμένος νοσοκόμος ψυχιατρικής κλινικής ζητά βοήθεια από έναν τρόφιμο που ισχυρίζεται πως είναι μυστικός πράκτορας. Μόνο με αυτή την πρόταση θα μπορούσε να «πουλήσει» την κεντρική ιδέα στους χρηματοδότες ένας καλός παραγωγός (μόλις εξηγήσαμε και τη διαφορά ανάμεσα στους δύο), και ο Ντάνι Μπουν, μεγάλος σταρ της γαλλικής κωμωδίας σήμερα, ξέρει πως ποντάρει σε κάτι που είναι καλά δοκιμασμένο, όχι στην αμερικανική κωμωδία αλλά στη γαλλική.
Ακόμα και ο αυθεντικός τίτλος («Le lion») παραπέμπει στο «Le chevre», δηλαδή σε μια μεγάλη εμπορική επιτυχία των αρχών των 80s στη Γαλλία, όπου πρωταγωνιστούσαν οι Πιερ Ρισάρ και Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Σκηνοθέτης του Le Chevre, ο Φράνσις Βέμπερ, ο άνθρωπος που κατόρθωσε, τότε, να ενώσει το γαλλικό μπουλβάρ με την αμερικανική φαρσοκωμωδία, δημιουργόντας ένα ιδιαιτέρως εμπορικό χαρμάνι, και βασισμένος στο πηγαίο κωμικό ταλέντο του Ρισάρ, στα χνάρια του οποίου βαδίζει 100% σήμερα ο Ντάνι Μπουν.
Έχει πλάκα; Ε, έχει, ψέμματα να πούμε; Μπορεί όμως, και παρά την τότε περιφρόνηση των κριτικών, να συγκριθεί με αυτές τις γαλλικές κωμωδίες των 80s που προαναφέραμε; Όχι, στα σίγουρα.
Σκηνοθεσία: Λουντοβίκ Κολμπό-Ζιστίν Ηθοποιοί: Ντάνι Μπουν, Φιλίπ Κατρίν, Άννα Σερά
