Λέμε και ξαναλέμε, πως δεν πρέπει να ασχολούμαστε με τη διαιτησία, να μην μπαίνουμε στη λογική της γκρίνιας, της αμφισβήτησης και της… τοξικότητας.
Όμως, όσο και να μη θέλεις ν΄ ασχοληθείς, όταν βλέπεις τέτοιες διαιτησίες, όταν συναντάς έλληνες διαιτητές σαν τον κ. Δημαράκη και την παρέα του, σε ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ να ασχοληθείς μαζί τους.
Γιατί δεν μιλάμε για ανθρώπινα λάθη, αλλά για ξεκάθαρη προκλητικότητα και αποφάσεις που ήταν στο… τσακ για να αλλοιώσουν το αποτέλεσμα ενός αγώνα.
Λοιπόν ο «άρχοντας(;)» του αγώνα Εθνικός Πειραιώς – Μανδραϊκός Νικος Δημαράκης από τον σύνδεσμο Δωδεκανήσου, μαζί με τους βοηθούς του, Καρρά Άγγελο (Αχαΐας) και Κωνσταντόπουλο Παναγιώτη, έδωσαν μια παράσταση, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί είτε ως κακή φάρσα είτε ως… σκάνδαλο.
Από το πρώτο λεπτό του αγώνα, οι υποδείξεις τους ήταν προκλητικές και εριστικές. Τα σφυρίγματά τους όχι μόνο εκνεύρισαν την ομάδα του Εθνικού, αλλά εξόργισαν και όλο τον κόσμο που βρέθηκε στις εξέδρες του Μοσχάτου. Και πώς να μην εκνευριστεί κανείς όταν βλέπει αποφάσεις που μοιάζουν να έχουν παρθεί με συγκεκριμένη σκοπιμότητα;
Έξι (αν θυμάμαι καλά) κίτρινες κάρτες στους παίκτες του Εθνικού, σε ένα παιχνίδι που σε καμία περίπτωση δεν είχε τόσο σκληρά μαρκαρίσματα και μία κόκκινη στον Γενικό Αρχηγό της ομάδας. Ανάποδα φάουλ, ξεκάθαρες παραβάσεις που αγνοήθηκαν και μια γενικότερη διαιτητική στάση, που έδειχνε από την αρχή, ότι το ματς δεν θα εξελιχθεί ομαλά. Και όταν βλέπεις τέτοιες διαιτητικές αποφάσεις, δεν μπορείς να μην αναρωτιέσαι: ήταν απλά ανικανότητα ή κάτι περισσότερο;
Βέβαια η αποκορύφωση της διαιτητικής αθλιότητας ήρθε όταν ο Δημαράκης ανακάλυψε πέναλτι υπέρ του Μανδραϊκού σε μία φάση-φάντασμα. Ο αμυντικός του Εθνικού, Ζωγραφάκης, δεν ακουμπά καν τον αντίπαλο του, ο οποίος πέφτει μέσα στην περιοχή σαν να τον έχει χτυπήσει… κεραυνός. Και αντί για κίτρινη κάρτα για θέατρο, ο κύριος Δημαράκης δείχνει την άσπρη βούλα!
Σαν να μην έφτανε αυτό, οι βοηθοί φρόντισαν να ολοκληρώσουν το «έγκλημα». Ένα καθαρό γκολ του Αντωνίου ακυρώνεται ως οφσάιντ, τη στιγμή που ο παίκτης του Εθνικού ξεκινά την κούρσα του από καθαρή θέση. Και το αποκορύφωμα; Το πέναλτι-μαρς που δεν δίνεται στον Χατζηκυριάκο, όταν δέχεται ξεκάθαρη παράβαση μέσα στη μεγάλη περιοχή.
Δεν ήταν απλά λάθη. Ήταν μια διαιτησία που από την αρχή μέχρι το τέλος έδειχνε έναν και μόνο σκοπό: να μην κερδίσει ο Εθνικός. Δεν τα κατάφεραν, όμως. Η ομάδα του Πειραιά νίκησε και απέδειξε πως, ακόμα και απέναντι σε εμπόδια όπως αυτά, μπορεί να ξεπεράσει τις τρικλοποδιές που της στήνουν.
Και το πιο σημαντικό; Αυτή η νίκη δεν ήταν απλά τρεις βαθμοί. Ήταν μια νίκη που συσπείρωσε ακόμη περισσότερο την ομάδα του Εθνικού, αποδεικνύοντας πως διαθέτει τέτοια ποιότητα, τέτοιο πάθος, που μπορεί να κερδίσει όχι μόνο έντεκα αντιπάλους, αλλά και 14… και 15… ακόμη και 16! Όταν μια ομάδα έχει καρδιά πρωταθλητή, τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει!
Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους, ο Εθνικός θα τα καταφέρει να επιστρέψει εκεί που ανήκει: στις επαγγελματικές κατηγορίες.
@Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ο παρατηρητής του αγώνα, ενώ όφειλε να βρεθεί στα αποδυτήρια μετά τη λήξη της αναμέτρησης, αποχώρησε από το γήπεδο. Ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ…
@ Και ένα μεγάλο μπράβο στον κόσμο του Εθνικού (περίπου 700 φίλαθλοι) που γέμισε τις εξέδρες του Μοσχάτου και πάρα τον εκνευρισμό που προκάλεσαν οι διαιτητικές αποφάσεις, δεν… “τσίμπησε” και διατήρησε την ψυχραιμία του…
